Dura Danicic, roden je 4. aprila 1825. (pod imenom Dorde J. Popovic) - najveci radnik na ispitivanju srpskog jezika. Cetvrti sin novosadskog svestenika Jovana Popovica. Svoje prezime zamenio je 1847. prezimenom Danicic, kojim se potpisao na prvom svom naucno-polemickom spisu i pri tom prezimenu je ostao za stalno. Skolu je ucio u Novom Sadu i Pozunu, a pravne nauke u Pesti i Becu, gde je dosao 1845. Pod uticajem Karadzica i Miklosica poceo se baviti slovenskom filologijom, kojoj je kasnije, a specijalno proucavanju srpskog jezika, posvetio ceo zivot. Prvi rad mu je izasao 1845. (u Podunavci) u zastitu Vuka. Naucno obaranje teorije Vukovih protivnika izneo je u ostroumnoj raspravi Rat za srpski jezik i pravopis (1847). Zatim je dao Malu srpsku gramatiku (1850), u kojoj je srpski knjizevni jezik prvi put naucno okarakterisan. Kasnije (od 1863) to delo je izlazilo u vise izdanja (1-7), pod nazivom Oblici srpskog jezika. Dela, u kojima je obradivao razlicite strane srpskog jezika, jesu: Srpska sintaksa (1858), samo sa odeljkom o padezima sa i bez predloga, zasnovana na tadasnjoj lokalistickoj teoriji o padezima, Osnove (1876), klasifikacija, sasvim mehanicka, nastavaka za obrazovanje reci, Koreni (1847), bez velike teorijske vrednosti, Istorija oblika (1874), koja i danas nije zamenjena nicim boljim, najzad slavne akcenatske studije (Slav. Bibi., Miklosic, I, Glasnik, 8-9. Rad, 6, 14, 20), koje su obrazovale osnovu proucavanja slovenskog akcenta.
1856. postao je bibliotekar Narodne biblioteke u Beogradu i sekretar Drustva srpske slovesnosti, a 1859. profesor Liceja (Velike skole). Godine 1865. ostavio je, zbog nesporazuma, profesuru, i, na kratko vreme, postao je cinovnik uprave posta, a 1866. otisao je u Zagreb za sekretara tada osnovane Jugoslovenske Akademije. 1873 vratio se na katedru srpskog jezika u Veliku skolu u Beogradu, predavajuci u njoj do 1877. Otisao je zatim na odmor u Zagreb da produzi rad na zapocetom velikom Recniku hrvatskoga ili srpskoga jezika. Na tom poslu ga je zatekla smrt. Umro je 17. novembra 1882. Njegovo telo preneto je novembra iste godine u Beograd i tu je sahranjeno na Markovom groblju.
Njegova veca izdanja srpskih starih spomenika, vecinom jos nezamenjena, jesu: Zitije Sv. Save (Teodosijevo, 1860, u izdanju pripisano Domentijanu), Zitija Sv. Simeona i Sv. Save od Domentijana (1865), Nikoljsko jevandelje (bosanske redakcije, 1864), Zivoti kraljeva i arhiepiskopa srpskih (Danila i drugih, 1866), i mnoga druga manja dela, rasturena po naucnim izdanjima.