Vladimir Corovic, doktor istorijskih nauka, redovni clan Srpske kraljevske akademije, roden je 27. oktobra 1885. godine u Mostaru, u poznatoj srpskoj trgovackoj porodici. U rodnom gradu zavrsio je osnovnu skolu i gimnaziju. Bila je to sredina sa veoma jakom i razbudenom srpskom nacionalnom svescu, kojoj je ton davala grupa istaknutih knjizevnika, medu kojima je bio i njegov brat Svetozar. Godine 1904. Vladimir Corovic se upisao na Becki univerzitet, gde je studirao slovensku filologiju, arheologiju i istoriju. Profesori su mu bili cuveni slavisti Vatroslav Jagic, Konstantin Jiricek i Milan Resetar. Corovic je bio vrlo aktivan u Srpskom akademskom drustvu "Zora", o kome je 1905. godine objavio knjizicu. Tezom o Lukijanu Musickom, doktorirao je u Becu 1908. godine. Specijalisticke studije nastavio je u Minhenu (1908-1909) kod poznatog nemackog vizantologa Karla Krumbahera. Neko vreme je boravio u Parizu i Bolonji, gde je istrazivao stare slovenske rukopise.
Od septembra 1909. godine Corovic je ziveo u Sarajevu, radeci najpre kao kustos, a zatim kao upravnik biblioteke u Zemaljskom muzeju. Tada je poceo period njegovog vrlo snaznog, intenzivnog i raznovrsnog naucnog i knjizevnog rada. Bio je saradnik vrlo znacajnih srpskih casopisa, a posebno "Bosanske vile", "Srpskog knjizevnog glasnika" i "Letopisa Matice srpske" (u kome je objavio i svoju disertaciju o Lukijanu Musickom). Pored ostalog, u Sarajevu je bio sektor Srpskog prosvjetnog i kulturnog zivota "Prosvjeta" i priredivac njenog kalendara za 1911. godinu.
Nakon atentata Gavrila Principa, 28. juna 1914. u Sarajevu, Corovica su uhapsile austrougarske okupacione vlasti. Na poznatom banjaluckom "veleizdajnickom" procesu, ciji je prvooptuzeni bio Vasilj Grdic, Corovic je najpre osuden na pet, ali mu je Vrhovni sud povisio kaznu na osam godina robije zbog intenzivnog rada u "Prosvjeti". Novi austrougarski car i kralj Karlo IV, pod snaznim pritiskom svetske javnosti, izvrsio je 1917. godine zamasnu amnestiju politickih zatvorenika, pa je Corovic pusten iz zatvora u Zenici, gde je uglavnom izdrzavao kaznu. Tada se nastanio u Zagrebu, pa je sa grupom jugoslovenski usmerenih pisaca (Niko Bartulovic, Ivo Andric i Branko Masic) uredivao casopis "Knjizevni Jug". U to vreme je pocela njegova zapazena saradnja sa jugoslovenskim politicarima u raznim zemljama, a narocito u Austrougarskoj, kao i pripremanje dokumentarne Crne knjige (Beograd-Sarajevo, 1920) o stradanju i patnjama srpskog naroda u Bosni i Hercegovini. U ulozi delegata u privremenom narodnom predstavnistvu, Corovic je bio prisutan 1. decembra 1918. godine u Beogradu na svecanom proglasenju ujedinjenja Srba, Hrvata i Slovenaca u zajednicku drzavu.
Od 1919. godine, kada je izabran za vanrednog profesora na Filozofskom fakultetu, Corovic je neprestano ziveo u Beogradu. Velikim licnim radom, izvanrednim naucnim rezultatima, stvorio je redak ugled i uticaj i izuzetnu karijeru: 1921. postao je redovni profesor na Filozofskom fakultetu, za dopisnog clana Srpske kraljevske akademije izabran je 1922, a za redovnog 1934. godine. Vise godina bio je i rektor Beogradskog univerziteta. Posle napada Nemaca na Jugoslaviju, napustio je Beograd i krenuo u emigraciju zajedno sa vise tadasnjih istaknutih jugoslovenskih politicara, ali je avion kojim su putovali oboren 12. aprila 1941. iznad Grcke. U toj nesreci poginuo je i on.