CRNOGORSKA PRAVOSLAVNA CRKVA U DOBA DINASTIJE PETROVIĆ

Уредник: koen

Корисников грб
AURELIAN
~ redovan clan ~
~ redovan clan ~
Поруке: 109
Придружен: 07 Јан 2005, 13:39
Место: Crna Gora
Контакт:

CRNOGORSKA PRAVOSLAVNA CRKVA U DOBA DINASTIJE PETROVIĆ

Порукаод AURELIAN » 09 Јул 2005, 02:43

Novak ADŽIĆ:
CRNOGORSKA PRAVOSLAVNA CRKVA U DOBA DINASTIJE PETROVIĆ-NJEGOŠ (1667-1921)




Sa naučnog skupa “Dinastija Petrović-Njegoš“ koji su organizovale Crnogorska akademija nauka i umjetnosti krajem 2001. godine, ovo je referat pravnog istoričara Novaka Adžića, čiji je nastup izazvao oštre reakcije prisutnih akademika CANU i SANU, te natjerao mitropolita crnogorsko - primorskog Amfilohija da opovrgne da je mitropolit Srpske pravoslavne crkve.



Poznati kanonista SPC dr Nikodim Milaš je 1890, među autokefalne crkve ubrojao i - Crnogorsku pravoslavnu


Autokefalnost Crnogorske pravoslavne crkve je u nauci i realnom životu očigledna i notorna činjenica. Dr Nikodim Milaš, kanonista i crkveni velikodostojnik, u svojoj poznatoj knjizi “Pravoslavno crkveno pravo”, koja je 1890. godine objavljena u Zadru, pored ostalog, eksplicitno navodi da je Crnogorska pravoslavna crkva autokefalna.
Čuveni, slavni pravni istoričar i teoretičar, predstavnik istorijskopr-avne škole, redovni univerzitetski profesor, pisac “Opšte imovinskog zakonika za Književnu Crnu Goru” (1888) i prvi crnogorski ministar pravde dr Valtazar Bogišić je u jednom svojemu radu, uz ostalo, napisao i sljedeće: “Kao i sve države gdje gospodari istočno-pravoslavna vjera tako i Crna Gora ima svoju autokefalnu Crnogorsku crkvu”. Tu činjenicu je svojevremeno zapazio i poznati crnogorski politički i pravni pisac advokat dr Sekula Drljević, kada je u jednoj svojoj knjizi napisao i ovo: “Crnogorsko pravoslavlje je crnogoroslavlje... Crnogorska crkva kroz sve vjekove nije bila ni u kakvoj zavisnosti od bilo koje pravoslavne crkve, pa ni od Carigradske patrijaršije”. Crnogorska pravoslavna crkva bila je i jeste slobodna, autokefalna, samostalna organizacija i u kanonskom i u eklestijastičkom smislu. Ona je, vjerna jevanđelju, hrišćanskoj etici i humanističkim svjetonazorima, oduvijek bila i ostala duhovna, religiozna i nacionalna institucija crnogorskog naroda. Zato, osporavanje Crnogorske pravoslavne crkve predstavlja flagrantan akt napada na etnički, etički i nacionalni identitet i individualitet crnogorskog naroda i državotovorni subjektivitet i integritet Crne Gore.
U istočnoj varijanti hrišćanstva, u pravoslavlju, ne postoji jedinstvena, centralistička i univerzalna crkvena organizacija koja bi obuhvatala čitav pravoslavni svijet. U pravoslavlju, crkva je organizovana i ustojena po teritorijalnom, pomjesnom, državnom, etnocentričnom i nacionaln-om modelu. Među pravoslavnim crkvama ne vlada odnos hijerarhije i subordinacije. U univerzitetskom udžbeniku “Pravne i političke teorije”, koji je namijenjen studentima IV godine Pravnog fakulteta u Podgorici za istoimeni predmet, prof. dr Radovan Radonjić piše i ovo: “Na domicilnom prostoru pravoslavne crkve nije bilo velikih državnih tvorevina i jake centralne vlasti, zbog kojih bi i ona morala da se formira kao čvrsta centralistička organizacija s jednim poglavarem na čelu. Ona, za razliku od katolilčke, nikada nije imala svoj jedinstveni administrativni centar i konsultativni organ (titula vaseljenskog patrijarha, koju po tradiciji nosi carigradski prvosveštenik, ne podrazumijeva nikakva stvarna prava ili administrativnu vlast u odnosu na druge patrijarhe, poglavare autokefalnih pravoslavnih crkava). Nasuprot principu centrizma i papskog apsolutizma u katoličkoj crkvi, u pravoslavnoj crkvi se razvijala i njegovala organizacija po saborskom i autokefalnom principu, što je podrazumijevalo poklapanje prostora crkvenog uticaja sa državnom granicom”, konstatuje prof. dr Radovan Radonjić. Dakle, carigradski patrijarh je i istorijski i savremeno u pravoslavnom svijetu samo primus inter pares (prvi među jednakima). Njegova titula je znak počasti, a ne simbol vlasti, moći, hegemonije i dominacije nad drugima. Carigradski patrijarh, kako u prošlosti tako i u sadašnjosti, nije imao i nema nikakvu vlast ili nadležnost nad Crnogorskom pravoslavnom crkvom, njenim poglavarem i klerom, od kada je ona postala de facto i de jure autokefalna.
Mitropoliti Crnogorske pravoslavne crkve nikada nijesu bili pod upravom i zapovijesti Carigradske patrijaršije. Takav nezavisan status Crnogorska pravoslavna crkva i njeni poglavari imali su i u odnosu na druge pomjesne crkve. Sa njima je Crnogorska pravoslavna crkva gradila i njegovala odnose na principima ravnopravnosti i uzajamnog poštovanja. Činjenica je da su autokefalnost Crnogorske pravoslavne crkve svojedobno priznale i Carigradska patrijaršija i druge pomjesne pravoslavne crkve.
Tokom viševjekovnog postojanja slobodne i samostalne države Crne Gore, u okviru njenih granica, postojala je i djelovala autokefalna Crnogorska pravoslavna crkva, poštujući norme crkvenog, kanonskog prava i civilnog i državnog prava.


Srpska crkva želi da u Crnoj Gori bude državna crkva što je suprotno principima demokratskog čovječanstva


Crnogorska pravoslavna crkva bila je autokefalna u faktičkom smislu od 1603. godine, a u faktičkom i formalnom smislu od 1766. pa sve do njenog nasilnog ukidanja 1920. godine. Istorijska je istina da je Crna Gora 1852. godine, nakon nekoliko vjekova dominacije Vladikata kao oblika vladavine u kome su prerogativi državne i crkvene vlasti bili koncentrisani u rukama mitropolita, postala definitivno sekularna država u rangu Knjaževine. Ne treba zaboraviti da je Crna Gora, u vrijeme vladavine Šćepana Malog (1767-1773) bila svjetovna država. Do doba knjaza Danila I Petrovića Njegoša, crnogorske mitropolite, koji su do tada bili i poglavari države, birao je, u skladu sa principom narodnog suvereniteta, svojom slobodnom i vrhovnom voljom crnogorski narod. Od doba knjaza Danila mitropoliti su imali vlast u crkvenim poslovima jer je Crna Gora postala svjetovna država, u kojoj je politička vlast razdvojena od crkvene vlasti, od nje osamostaljena i nad njom nadmoćna.
Prof. dr Nebojša Vučinić je to formulisao ovako: "I u kanonskom i u eklestijastičkom smilu, sve do 1918. godine, odnosno nasilnog, nelegitimnog i nelegalnog ukidanja crnogorske države, Crnogorska pravoslavna crkva je bila samostalna i nezavisna, podređena jedino suverenoj vlasti crnogorske države, odnosno njenih vladara". U doba Knjaževine Crne Gore (1852-1910) i u vrijeme Kraljevine Crne Gore (1910-1921) aktivno pravo izbora mitropolita Crnogorske pravoslavne crkve pripadalo je Knjazu, Kralju, Gospodaru, Vladaru. Suverenu kao nosiocu najviše vlasti u državi Crnoj Gori. Tako je bilo sve dok 1918. godine nije, na brutalan i kriminalan način, uništena nezavisna, suverena i međunarodno priznata Kraljevina Crna Gora. Nekada je u Crnoj Gori, u doba kada je ona bila Knjaževina i Kraljevina, pravoslavna vjera pravnim normama bila uređena i propisana kao "državna vjera" ili "vladajuća vjera", dok su ostale priznate vjeroispovijesti imale status tolerisanih vjeroispovijesti. U savremenim uslovima u Crnoj Gori ne postoji jedna ustavom ili zakonom ustanovljena državna ili vladajuća vjera, što je dobro, već vlada načelo odvojenosti crkve od države i ravnopravnosti, pariteta, za sve vjeroispovijesti. Crnogorska pravoslavna crkva se ponaša u skladu sa tom činjenicom i nijednim svojim postupkom to nije osporila ili dovela u pitanje. Za razliku od nje, Srpska pravoslavna crkva pretenduje da bude u Crnoj Gori državna ili vladajuća crkva, što je potpuno neprimjereno i suprotno savremenim dostignućima demokratskog čovječanstva. Istorijska je istina da je Crnogorska pravoslavna crkva 1920. godine ukinuta potpuno bespravno. Međutim, Crnogorska pravoslavna ckrva je 1993. godine obnovljena i ona djeluje već nekoliko godina u veoma teškim materijalnim i imovinskim uslovima, suočena sa politikom diskriminacije koja se od tada do danas permanentno prema njoj vodi. Crnogorska pravoslavna crkva poštuje vjerska prava i slobode drugih, ne ograničava ih i ne ugrožava ničim, i zato traži da se i njena prava i slobode poštuju, ne ograničavaju i ne povrjeđuju.
Činjenica je da je Crna Gora kontinuirano stoljećima egzistirala u različitim oblicima državnog uređenja, vladavine, političkog režima i sistema organizacije vlasti, kao autohton i samostalan državno-pravni subjekt i identitet.
Veoma značajan stub u izgrađivanju crnogorskog naroda i nacije, učvršćivanju i afirmisanju Crne Gore kao slobodne i nezavisne države, predstavljala je stoljećima autokefalna Crnogorska pravoslavna crkva, njena snaga autoriteta i uticaj na društvene tokove i procese. Priča o istoriji Crnogorske pravoslavne crkve istovremeno je i priča o istoriji klasične i herojske Crne Gore i slobodarskim svjetonazorima crnogorskog naroda u prošlosti.
Crnogorska pravoslavna crkva je svoju faktičku autokefalnost naročito ispoljila u vrijeme vlasti vladike Danila Petrovića Njegoša (1697-1735), rodonačelnika slavne crnogorske dinastije Petrović Njegoš. Od toga vremena, crnogorski mitropoliti uspostavljaju kontakte i odnose sa Svetim sinodom Ruske pravoslavne crkve.
Opštecrnogorski zbor je 1735. godine za nasljednika vladike Danila na mitropolitskom i političkom prijestolu Crne Gore izabrao njegovog sinovca Savu Petrovića Njegoša.
Opredjeljujući se za poziv vjerskog poglavara crnogorskog naroda, Sava Petrović je prerogative političke vlasti i angažman na svjetovnom planu prepustio svojemu bratu od strica Vasiliju Petroviću Njegošu. Od 1750. godine vladika Vasilije Petrović igra ulogu stamenog političkog autoriteta u Crnoj Gori, čija je sveukupna aktivnost ostavila neizbrisve tragove na dalji razvoj crnogorskog društva i države. Do smrti koja ga je zadesila 1781. godine, dakle, preko šezdeset godina, Sava Petrović je bio mitropolit autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve. I u vrijeme ingenioznog vladara kakav je uistinu bio Šćepan Mali, mitropolit Sava Petrović zadržao je svojstvo poglavara crnogorskog naroda.


Etika crnogorskih mitropolita je za veliki broj srpskih, pećkih patrijarha bila - nepoznata zemlja


Vasilije Petrović je bio vladalac snažnog formata, velikog ugleda i uticaja kod crnogorskog naroda i šire. Vladika Vasilije ostavio je impresivan trag na izgrađivanju profila i karaktera Crnogorske pravoslavne crkve.
Crnogorska pravoslavna crkva držala se dosljedno običaja kojeg je jezgrovito izrazio Petar I Petrović Njegoš 1813. godine: "Mitropolit je prirodni Crnogorac, kako su i prvi mitropoliti bili i ne može u Crnu Goru biti mitropolit stranac, nako rodni Crnogorac iz prvijeh crnogorskijeh familija". Ovo pravilo bilo je dosljedno primjenjivano u Crnoj Gori, u vrijeme teokratskog i sekularnog perioda njene prošlosti do 1918.godine, izuzev u jednom slučaju kada je, sredinom XIX vijeka, crnogorski mitropolit postao izvanjac Nikanor Ivanović (Srbin iz Dalmacije).
Treba reći da je Crnogorska pravoslavna crkva u ispoljavanju svojega religioznog karaktera imala specifičnosti u odnosu na druge crkvene ustanove. "To ne bješe vjera poslušnosti, poniznosti, samozataje i neotpornosti, ili očekivanja tuđe pomoći, nego vjera bez ijednog znaka pasivnosti. To je vjera koja je vaspitavala u naporima i borbi, odvažnosti, mužaštvu i samoodbrani - vjera uzdanja, istrajnosti i mučeništva, vjera koja podiže duh i čini život viteškim". Zapravo, te odlike predstavljale su moralnu vertikalu i vrline crnogorskih mitropolita u istoriji. Zbog takvih sposobnosti i ponašanja oni su kod crnogorskog naroda zavrjeđivali legitimitet i podršku i posjedovali jak kredibilitet. Takva etika i konkretni postupci za veliki broj srpskih pećkih patrijarha bili su ono što se u prenosnom značenju zove tera incognita.
Mitropolit autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve 1784.godine postaje Petar I Petrović Njegoš. Kao i arhipastiri crnogorski prije njega, on je bio izabran za svjetovnog i duhovnog korifeja Crne Gore suverenom odlukom Opštecrnogorskog zbora.
Petar Prvi Petrović Njegoš je nosio bijelu pankamilavku, za koju francuski maršal Marmon kaže "da je najviše odlikovanje u pravoslavnoj crkvi". Ona je simbolizovala autokefalan status crnogorskog mitropolita Petra Prvog Petrovića Njegoša. Nosio ju je i njegov nasljednik Petar Drugi Petrović Njegoš (vladika Rade).
Petar Prvi se u svojoj dugogodišnjoj vladavini afirmisao kao političar snažnog formata, uspješan diplomata, zakonodavac i reformator, sposoban vojskovođa i poštovani arhipastir. Petar Prvi Petrović Njegoš rođen je 1.aprila 1749.godine. Umro je 31.oktobra 1830. Teokratski vladar Crne Gore bio je četrdesetšest godina. Sahranjen je u Cetinjskom manastiru gdje se i danas nalazi njegov ćivot. Svojim zaslugama još za života zavrijedio je priznanje Svetog vladike. Kanonizovan je za svetitelja Crnogorske pravoslavne crkve 1834.godine. Poznat je kao Sveti Petar Cetinjski. Slavi se na Lučindan 31.oktobra.
Petar Prvi je testamentom za nasljednika na prestolu države i crkve odredio sinovca Rada Tomova Petrovića. On će preuzeti upravu u teokratskoj Crnoj Gori krajem 1830.godine. Umro je 1851.godine. Hirotonija Petra Drugog Petrovića Njegoša u Petrogradu 1833.godine predstavlja izuzetno važan događaj posebno u istoriji Crnogorske pravoslavne crkve. On je bio prvi crnogorski mitropolit zavladičen u Rusiji. S jedne strane, Dvor Carske Rusije se tada odnio prema Petru Drugom kao prema suverenu jedne samostalne države, što je predstavljalo značajan iskorak i doprinos u pravcu afirmacije subjektiviteta Crne Gore u ondašnjim međunarodnim odnosima. S druge strane, Sveti Sinod Ruske pravoslavne crkve potvrdio je činjenicu da je on mitropolit autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve. Petar Drugi se nalazio na čelu teokratske Crne Gore do svoje smrti 1851.godine. Njegovim odlaskom s prestola Crne Gore definitivno nestaje teokratski oblik vladavine.
Danilo Petrović Njegoš je 1852. godine preuzeo svjetovnu vlast u Crnoj Gori. Konačno je Crna Gora postala sekularna država. Teokratija je već pripadala prošlosti. Crna Gora je 21.III 1852. godine proglašena Knjaževinom. Prvi crnogorski knjaz bio je Danilo Petrović Njegoš.


Mitropolit Nikanor Ivanović učestvovao je u zavjeri protiv knjaza Danila Petrovića u Kotoru 1860.godine


U Knjaževini i Kraljevini Crnoj Gori zakonskim aktima pravoslavna vjera bila je ustanovljena kao "državna vjera" ili "vladajuća vjera", a ostale priznate vjeroispovijesti imale su slobodu i samostalnost u vršenju prava koje im je pravnim normama omogućila suverena državna vlast. Crna Gora je u doba knjaza Danila Petrovića po svom uređenju bila sekularna država, u kojoj je državna vlast razdvojena od crkvene. Međutim, ta sloboda i samostalnost crkve u odnosu na državu nije bila neograničena. Naprotiv, Crnogorska pravoslavna crkva, koja je odavno kanonski ostvarila autokefalnost, bila je u doba knjaza Danila i knjaza/kralja Nikole, scricto jure vezana za državnu vlast i po mnogim pitanjima od nje zavisna. Svjetovna vlast nije, dakle, željela sebe lišiti uticaja, upliva i prava intervencije u pogledu statusa i djelatnosti Crnogorske pravoslavne crkve. Organi državne vlasti Knjaževine Crne Gore bili su supremativni u odnosu na crkvenu vlast. Drugim riječima, Crnogorska pravoslavna crkva bila je slobodna i samostalna u okvirima svoje nadležnosti, ali u pogledu mnogih pitanja ona je bila čvrsto vezana za državu i zavisna od nje. To je bilo regulisano aktima i normama pozitivnog prava (Ustavom i Zakonima), kao i unutrašnjim kanonskim propisima crkve. Prvi crnogorski mitropolit poslije uspostavljanja posebne svjetovne državne vlasti u kneževini Crnoj Gori bio je Dalmatinac Nikanor Ivanović (1852-1860). U stvari, prvi stranac na crnogorskoj mitropolitskoj stolici bio je Nikanor Ivanović. Nakon dosta problema, izvanjac Nikanor Ivanović hirotonisan je u Rusiji 1858. godine i postao je mitropolit Crnogorske pravoslavne crkve.
Mitropolit Nikanor Ivanović učestvovao je u zavjeri protiv knjaza Danila Petrovića Njegoša. Odigrao je zapaženu ulogu u uspjelom atentatu na njega u Kotoru 1860. godine.
Nikanor Ivanović je odlukom knjaza Nikole i velikog vojvode Mirka Petrovića 1860. godine prestao biti mitropolit Crnogorske pravoslavne crkve. Napustio je tada Crnu Goru.
Na osnovu testamenta knjaza Danila, godine 1860. Gospodar Crne Gore postao je knjaz Nikola I Petrović Njegoš. "Posljednji crnogorski gospodar iz kuće Petrović Njegoš, Nikola I (1841-1921) stajao je dugo na kormilu svoje zemlje. Crnogorska istorija druge polovine XIX vijeka i prve dvije decenije XX vijeka sva je u znaku njegove ličnosti, najprije kao knj-aza (1860-1910) i potom kao kralja (1910-1918). Nikola I je bio najvažniji usmjeravajući činilac, personifikacija Crne Gore, njen ideolog, neprikosnoveni vođ i samodržac u najburnijem i istovremeno najdramatičnijem vremenu njenog razvitka. Uz sav ugled koji je Crna Gora uživala pod njegovim rukovodstvom, uz sve simpatije koje je stekla u međunarodnoj javnosti, posebno među balkanskim narodima, za sve pobjede koje je izvojevala na mnogim ratištima u bojevima s Turcima, on, njen dominus, imao je i tu nesreću da doživi njen tragičan kraj, kojemu je, doduše, na posredan način i sam kumovao. Iako faktički nasilno detronizovan spoljnim faktorima 1918. godine, po zakonima svoje zemlje, Nikola I je ostao suveren Crne Gore do svoje smrti 1921. godine. Umro je u Kan Antibu na jugu Francuske, a sahranjen u San Remu u Italiji". "Kad je knjaz Nikola stupio na prijesto, našao je upražnjenu stolicu Cetinjske mitropolije - mitropolit Nikanor Ivanović napustio je bio sv-oju eparhiju i Crnu Goru. Na up-ražnjenu stolice Mitropolije knjaz imenuje tadašnjeg arhimandrita Cetinjskog manastira Ilariona Roganovića, koji odmah iza toga krene u Petrograd, gdje ga petrogradski mitropolit Isidor, 30.maja 1863. godine, posveti za episkopa, a 28. juna iste godine povrati se u domovinu i preuzme upravu svoje eparhije.


Crnogorsku crkvu je ukinuo Aleksandar Karađorđević 1920; obnovljena je narodnom voljom na Cetinju 1993.



Mitropolit Ilarion Roganović bio je poglavar Crnogorske pravoslavne crkve do 1882. godine. Na Cetinju je 8. IX 1878. godine rukopoložen od strane mitropolita Ilariona Roganovića i episkopa Gerasima Petranovića - Visarion Ljubiša. On je bio crnogorski mitropolit od 1882. do 1884. godine.
Mitrofan Ban (1841-1920) dolazi na čelo autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve 27. maja 1884. godine odlukom knjaza Nikole I Petrovića Njegoša. Novu dužnost arhimandrit Mitrofan Ban preuzeo je 12. avgusta 1884. godine. U isto vrijeme, zadržao je upravu Zahumsko-raške eparhije Crnogorske pravoslavne crkve. Po želji knjaza Nikole, arhimandrit Mitrofan 20. marta 1885. godine otišao je za Petrograd da tamo bude hirotonisan za episkopa Crnogorske pravoslavne crkve. "Posvećenje je izvršeno u Isaklijevskoj crkvi 6. aprila 1855. godine od strane petrogradskog mitropolita Isidora i drugih članova Sv. sinoda i mnogobrojnog sveštenstva, a u prisustvu samoga imperatora Aleksandra III i članova ruskog Carskog Doma". Za mitropolita crnogorskog Mitrofan Ban je naimenovan 27. oktobra 1885. godine kada je knjaz Nikola slavio jubilej - dvadesetpetogodišnjicu svoje vladavine. Na tome mjestu on se nalazio sve do svoje smrti 1920. godine, kada je Crnogorska pravoslavna crkva nekanonski, protivustavno i nezakonito ukinuta.
U nezavisnoj i međunarodno priznatoj Crnoj Gori, živjela je Crnogorska pravoslavna crkva na osnovu vlastitih legislativnih akata, uredbi, opštih pravila pravoslavnog crkvenog prava i starih običaja. U tom pogledu od fundamentalne važnosti je pomenuti: Ustav Svetoga sinoda u Knjaževini Crnoj Gori (1903); Ustav pravoslavnih konsistorija u Knjaževini Crnoj Gori (1904); Zakon o parohijskom svještenstvu (1909). Status Crnogorske pravoslavne crkve regulisan je i "Ustavom za Knjaževinu Crnu Goru" donešenom na Nikoljdan 1905. godine.
"Ustav Svetog Sinoda za Knjaževinu Crnu Goru" od 1903.godine je bio imperativnog karaktera. U njemu je precizno normirana autokefalnost Crnogorske pravoslavne crkve, njeno ustrojstvo, njen djelokrug, sastav, unutrašnji poslovi, spoljašnji poslovi.
U "Ustavu za Knjaževinu Crnu Goru" 1905. godine bilo je normirano u članu 40 sljedeće: "Državna vjera je u Crnoj Gori istočno pravoslavna. Crnogorska je crkva autokefalna. Ona ne zavisi ni od koje strane Crkve, ali održava jedinstvo u dogmama s istočno pravoslavnom Vaseljenskom crkvom. Sve ostale priznate vjeroispovijesti slobodne su u Crnoj Gori".
Nakon okupacije i aneksije Crne Gore izvršene 1918. godine, sproveden je postupak protivpravnog, nekanonskog, odnosno, nasilnog ukidanja autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve, koji je trajao od kraja 1918. do 1922. godine.
Sve sporazume i odluke donijete u pravcu stvaranja "Ujedinjene Srpske pravoslavne crkve Kraljevstva SHS", kako je to nazivano od strane ondašnjih klerikalnih i političkih vlasti, i ukidanja autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve i dr, potvrdio je i sankcion-isao s pozicija hegemonije državne vlasti regent Aleksandar Karađorđević Dekretom od 17 (30) juna 1920. godine.
Tim aktom izvršeno je nasilno ukidanje samostalne Crnogorske pravoslavne crkve.
Međutim, prije nekoliko godina, obvnovljena je autokefalna Crnogorska pravoslavna crkva. Na Lučindan 31. oktobra 1993. godine na Crnogorskom saboru pod otvorenim nebom, na Cetinju, ispred dvorca kralja Nikole I Petrovića Njegoša, u duhu tradicije, Crnogorci su obnovili Crnogorsku pravoslavnu crkvu.
Eppur si muove - davno je rekao Galilej.



(Kraj)

--------------------------------------------------------------------------------

Корисников грб
Regi
~ redovan clan ~
~ redovan clan ~
Поруке: 116
Придружен: 13 Сеп 2005, 00:14
Место: Plužine
Контакт:

Порукаод Regi » 10 Феб 2008, 12:39

Pismo gospodina Branka L. Šoća,
koje je prije nekoliko godina objavio Crnogorski Književni List.

==========================



Branko L. Šoć:
ISTINA O CRNOGORSKOJ PRAVOSLAVNOJ CRKVI



Kao stari čitalac “Pobjede”, još 8. oktobra o.g, predao sam radi objavljivanja u rubrici “Pisma čitalaca” moje pismo koje ni do danas (28. 11. o.g) nijesu objavili. Evo sadržine toga pisma:

U “Pobjedi” od 6. oktobra o.g. i nekim dnevnim listovima objavljena je poruka ruskog mitropolita Kirila da Moskovska patrijaršija nikada neće priznati Crnogorsku pravoslavnu crkvu, nazvavši je pri tome raskolničkom.
Dostavljam vam u prilogu ovoga pisma fotokopiju dijela teksta na ruskom jeziku iz knjige “Istorija hrišćanske crkve”, peto izdanje, koju je napisao Evgraf Smirnov, a odobrio Sveti Sinod Ruske pravoslavne crkve (podvukao – B.Š), kao udžbenik za ruske bogoslovije, objavljen u Sankt Petersburgu 1891. godine. U tom udžbeniku, u 32-om poglavlju, na strani 119, stoji:
“Za svo vrijeme svojega postojanja do najnovijega vremena Crna Gora je vodila stalnu borbu protivu Turaka, sačuvavši tako svoju vjeru i slobodu. Kao rezultat takvoga osobenoga položaja Crne Gore, pravoslavna crkva u njoj stekla je autokefalni položaj u odnosu na druge crkve, a njene vladike – mitropoliti bili su u sasvim nezavisnom položaju kako od srpskog patrijarha u Peći (podvukao B.Š), tako i od konstantinopoljskog (carigradskog B.Š)”.


Oče Kirilo, Vi bi kao učeni bogoslov morali znati o postojanju ovog udžbenika za vaše bogoslovije. Vi pišete kako su ”...u svim vremenima Ruska i Srpska pravoslavna crkva – sestre uvijek bile zajedno...”. Da vas potsjetimo što piše o vezama Ruske i Crnogorske pravoslavne crkve na kraju 32-og poglavlja u vašem udžbeniku “Istorija hrišćanske crkve”:
“...Pravoslavna crkva u Crnoj Gori nalazila se i nalazi se u veoma tijesnoj vezi sa ruskom crkvom; crnogorski mitropoliti su u posljednje vrijeme bili rukopolagani od jerarha ruske crkve”.
Dakle, Oče Kirilo, bili ste i sa nama, a i mi sa vama – u veoma tijesnoj i čak u jos tješnjoj vjerskoj-istorijskoj vezi nego sa mnogima drugima, i to toliko da su Crnogorci zborili: ‘Nas i Rusa dvjesta miliona!”
Evo i fotokopije dijela teksta na ruskom jeziku iz knjige “Istorija hrišćanskijeh crkava” koju je napisao Evgraf Smirnov, a odobrio Sveti Sinod Ruske pravoslavne crkve kao udžbenik za ruske bogoslovije, objavljen u Sankt Petersburgu 1891. godine.
Kada sam predao moje pismo 8. 11. o.g, u “Pobjedi” su mi rekli kako je odlučeno da se do 20. 11. o.g. ne objavljuju pisma čitalaca i da će moje pismo biti objavljeno poslije 20. 11. o.g. datuma održavanja izbora. “Pobjeda”, već uveliko, objavljuje pisma čitalaca, a moje pismo ni poslije 100 dana čekanja nije objavljeno. Ne dopada im se pisanje, odnosno istina o Crnogorskoj Pravoslavnoj Crkvi. “Pobjeda” je, međutim, još 23. 11. 2000. god. objavila moje pismo “Poštujmo jedni druge”. Evo sadržine toga pisma:

POŠTUJMO JEDNI DRUGE

Povodom saopštenja našega ministra vjera (zaklonjenoga iza odnosnoga ministarstva) da postoji “izvjesna organizacija koja sebe naziva Crnogorska Pravoslavna Crkva...”, zamolio bih vas da radi informisanja naše šire javnosti, objavite što piše u knjizi “Istorija hrišćanske crkve” izdatoj 1891. godine u Sankt Petersburgu (Petrograd, Lenjingrad), koja je u bogoslovijama u carskoj Rusiji služila kao udžbenik odobren od strane Svetoga Sinoda Ruske pravoslavne crkve.
“Za svo vrijeme svojega postojanja sve do današnjega vremena Crna Gora je vodila postojanu borbu sa Turcima i sačuvala svoju vjeru i narodnost. Kao rezultat takvoga izuzetnoga položaja Crne Gore, njena pravoslavna crkva je stekla autokefalni položaj u odnosu na ostale crkve, a njene vladike – mitropoliti dosli u savršeno nezavisan položaj kako u odnosu na srpskoga patrijarha u Peći, tako i u odnosu na carigradskog”.
Prilažem fotokopiju teksta iz odnosne knjige na ruskom jeziku koju ću uputiti i našem ministru vjera u najboljoj želji da bude što potpunije obaviješten o našoj svetinji – Crnogorskoj Pravoslavnoj Crkvi.
Red bi bilo da “Pobjeda” objasni meni i ostalim njenim čitaocima što joj je smetalo da objavi moje pismo od 8. 11. 2002. “Istina o Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi”, jer je ta ista “Pobjeda” objavila moje pismo “Postujmo jedni druge” od 23. 11. 2002. godine. Pošto se radi o tome da čitaoci “Pobjede” budu obaviješteni što je istina o autokefalnosti Crnogorske pravoslavne crkve o čemu je u “Pobjedi” objavljeno moje pismo od 12. 11. 1996. godine pod nazivom “Drukčije viđenje” kakav je tada dao mojem pismu urednik odnosne rubrike u “Pobjedi”, a čiji je naslov morao biti “Crnogorska Pravoslavna Crkva bila je autokefalna”. Da je to tako čitaoci će se uvjeriti kad pročitaju tekst koji slijedi”:

Drukčije viđenje

U “Pobjedi” od 2. oktobra o.g. objavljen je, pod naslovom “Nikad autokefalna”, dio jednog feljtona, koji autor V.S. završava tvrdnjom da Mitropolija crnogorska nikada nije bila autokefalna.

Da bi čitaoci “Pobjede” mogli zaključiti da li je to tačno ili ne, citiraću dio teksta sa strane 132, iz knjige arhimandrita dr Nikodima Milaša, objavljene u Zadru prije 106 godina, 1890. godine.
“Po katalogu carigradske patrijaršije, izdanom u aprilu 1855. godine, postojale su sljedeće pomjesne crkve sa svojom samostalnom upravom ili samoupravne crkve (eklisije avtokefali – u prevodu sa grčkog samostalne, autokefalne crkve – B.S):
1. carigradska,
2. aleksandrijska,
3. antiohijska,
4. jerusalimska,
5. kiparska,
6. ruska,
7. karlovačka,
8. sinajska,
9. crnogorska i
10. crkva u kraljevini Grckoj.
K ovim se imaju još dodati od novijega doba:
11. sibinjska,
12. bugarska,
13. cernovicko-calmatinska,
14. crkva u kraljevini Srbiji i
15. crkva u kraljevini Rumuniji.


Na strani 298. pomenute knjige stoji:
“....Samostalnost cetinjske mitropolije priznala je i carigradska patrijaršija”.

Citiraću što piše na strani 238. u knjizi “Valtazar Bogišić – Pravni običaji u Crnoj Gori”, koju je priredio dr Tomica Nikčević:
“Crnogorska crkva drži li se avtokefalna...? CG. Posve avtokefalna i osobenu jerarhiju ima”.
Zatim, u istoj knjizi, na strani 239: “3) A u kome je odnosaju crnogorska crkva sa srpskom patrijaršijom u Karlovcima..., CG. Nema zvaničnog odnošaja nikakva, nego mir i ljubav”.

Neka čitaoci o svemu ovome sami prosude.



--------------

legenda
~ pocetnik ~
~ pocetnik ~
Поруке: 1
Придружен: 20 Окт 2008, 20:16

Порукаод legenda » 20 Окт 2008, 20:21

E blago vasoj sotonskoj crkvi. Crna Gora vama ne vjeruje niti cete ikad imati podrsku crnogorskog naroda. Nije crnogorski narod kao vi separatisti koji ste pljunuli na svoje oceve i djedove koji su krsteni u srpskoj pravoslavnoj crkvi. Treba da spustite glavu do zemlje i da se pokrijete usima. I vi i vas propali predvodnik Mihailo

Flavio Briatore
~ pocasni gradjanin ~
~ pocasni gradjanin ~
Поруке: 1947
Придружен: 20 Сеп 2008, 23:48
Место: Slovenija

Порукаод Flavio Briatore » 27 Окт 2008, 12:55

Regi пише:
Neka čitaoci o svemu ovome sami prosude.[/color]


--------------



Pa evo, ja sam prosudio da ti i Aurelijan mnoooooooooogo piškite!!!
:cool: :bye

Rjabinuska
~ clan ~
~ clan ~
Поруке: 47
Придружен: 10 Окт 2008, 01:31
Место: Treci kamen od sunca

Порукаод Rjabinuska » 16 Нов 2008, 01:08

Mislim da to ne moze zaziveti u CG. Moze AURELIAN da propagira koliko hoce. Ljudi koji su prosveceni znaju istoriju,poreklo i svoje korene.
Ja sam vasar.Eto sta! Ja sam tristo cuda.Muzika sam. Smeh. Vrteska i luda!

Корисников грб
Regi
~ redovan clan ~
~ redovan clan ~
Поруке: 116
Придружен: 13 Сеп 2005, 00:14
Место: Plužine
Контакт:

Порукаод Regi » 28 Мар 2010, 16:14

Dr Nebojša Vučinić, profesor Pravnog fakulteta u Podgorici, akademik DANU

iz Govora na promociji knjige: Kratka istorija Crnogorske pravoslavne crkve, autora Novaka Adžića




... U sadržinskom ali i metodološko-epistemiološkom smislu problem odnosa države i crkve je jedan od najsloženijih, ali i najizazovnijih u društvenim naukama uopšte. On nalaže dubinsko poznavanje širokog dijapazona društvenih nauka, od istorije i sociologije preko prava i politikologije, do filozofije, religije i teologije, veoma suptilan analitički pristup, ali i vanrednu sposobnost multidisciplinarne sinteze u zaključivanju, kao i veliku hrabrost i odlučnost autora da istraje u istraživanju.

Naučna utemeljenja obrada ove problematike nalaže adekvatno kompariranje i odmjeravanje, odnosno prosuđivanje i vrijednovanje različitih aspekata i činilaca ispoljavanja ovog fenomena u konkretnim istorijskim i političkim okolnostima, što se postiže pomenutom multidisciplinarnom sintezom. Neuvažavanje ovih zahtjeva, odnosno svođenje istraživanja samo na pojedine aspekte odnosa države i crkve, na primjer samo na istorijske, ili dogmatsko-kanonske, ili pravne, neminovno rezultira improvizacijama, naučno neutemeljenim i površinskim zaključcima, koji onda u zavisnosti od subjektivnih opredeljenja autora mogu proizvesti različite dnevno-političke posljedice, posebno s obzirom na izuzetnu političku determinantnost ove problematike.

Takođe se mora voditi računa o činjenici da različiti aspekti odnosa države i crkve imaju različit uticaj i značaj u različitim epohama i konkretnim istorijskim i političkim okolnostima. Tako na primjer, kanonsko-dogmatski aspekt ne može imati isti značaj u srednjem i XXI vijeku, niti je naučno utemeljeno i opravdano suđenje ovog problema isključivo na ovaj aspekt u savremenim okolnostima.

Autokefalna CPC je uz državu i naciju treći, nedjeljivi i neodvojivi dio Crnogorskog ontološko-političkog i društvenog entiteta i identiteta, dio koji se nalazi u dijalektičkoj korelaciji sa druga dva, državom i nacijom, dio bez koga ne mogu postojati druga dva ni organsko jedinstvo odnosno cjelina Crnogorskog entiteta i identiteta. Razvoj CPC je sastavni i neodvojivi dio razvoja Crnogorske države i Crnogorske nacije te se samo u tom kontekstu može naučno posmatrati i analizirati. U ovom kontekstu, Adžić multidisciplinarnim pristupom izvodi nekoliko veoma validnih i teško oborivih zaključaka koji u suštini opredjeljuju stvarni položaj i ulog CPC, kroz istoriju do današnjih dana, ali i u potpunosti legitimišu zahtjeve za njenu obnovu i reafirmaciju.

Organizaciono, odnosno kanonsko-dogmatsko ustrojstvo svih pravoslavnih crkava na prostorima nekadašnje južnoslovenske države, u periodu od početka otomanskih osvajanja do stvaranja prve južnoslovenske države 1918. godine, o većoj ili manjoj mjeri zavisilo je od političkog odnosa državno-pravnog statusa teritorije u pitanju. Ovo posebno važi za podlovćensku Crnu Goru, kako prije ukidanja Pećke patrijaršije, tako posebno nakon njenog ukidanja, kada organizacija pravoslavne crkve i biva i de jure izuzeta iz nadležnosti i jurisdikcije bilo koje druge patrijaršije.

U pravnom smislu, nakon raspada feudalizma, odnos države i crkve reguliše se sa dvije grupe pravnih pravila: kanonsko-dogmatskim pravom, koje se odnosi na unutrašnju organizaciju crkve i elestijastičkim pravom, koje reguliše odnos svjetovne, političke vlasti kao nosioca suvereniteta i duhovne vlasti koju predstavlja crkva. U tom smislu jasno je izražena tendencija prioriteta i suprematije državne vlasti kao vrhovne nad crkvom, čak i u pojedinim kanonsko-dogmatskim pitanjima. Osnovno praktično-političko i filozofsko-teološko pitanje, đe je locirana superma potestas-vrhovna vlast, u crkvi ili državi koje je bilo aktuelno kroz čitav srednji vijek, ustanovljenjem koncepta suvereniteta najprije i korist apsolutnog vladara, a kasnije u korist narodnog predstavništva, posebno nakon novovjekovnih buržoaskih revolucija, riješeno je u korist države i svjetovne vlasti.

U tom smislu, kako i Adžić zaključuje podlovćenska Crna Gora nije nikakav izuzetak iako je teokratska država, jer i prije ukidanja Pećke patrijaršije, mitropolita kao vjerskog i državnog poglavara bira politički organ Opštecrnogorski i brdski zbor, što znači da njegovom hirotonisanju, odnosno uvođenju u crkvenog poglavara predhodi politička odluka, koja suštinski opredjeljuje njegov legitimitet. I u kanonskom i u eklestijastičkom smislu, sve do 1918. odnosno nasilnog, nelegitimnog i nelegalnog ukidanja Crnogorske države, CPC je bila samostalna i nezavisna, podređena jedino suverenoj vlasti Crnogorske države, odnosno njenih vladara.

Ukidanje autokefalne CPC 1918. i stvaranje nove autokefalne SPC, 1920. odnosno 1922. godine, takođe je rezultat primarno političkih odluka i činilaca vezanih za stvaranje zajedničke južnoslovenske države ali i ostvarenje nacional-šovinističkih ciljeva velikosrpske elite u pogledu uspostavljanja njene apsolutne i neograničene vlasti nad svim južnoslovenskim narodima. U postojećem organizaciono-institucionalnom vidu, kao autokefalna patrijaršija, stricto jure SPC postoji od 1922. godine, kada je u tom smislu dobila odgovarajuću ispravu-tomos od strane Carigradske patrijaršije.

U savremenim uslovima, vaspostavljanje CPC je sastavni i neodvojivi dio vaspostavljanja i reafirmacije Crnogorske države, jer je dobro poznato da je pravoslavna crkva konstitutivni element države i nacije. Sa druge strane danas ovo pitanje dobija dodatni legitimitet i podršku, pravo na slobodno ispovjedanje vjere je jedno od najprirodnijih i najsubjektivnijih građanskih prava imperativno pravnog-jus kogens, skoro apsolutnog karaktera, predviđeno svim modernim instrumentima o ljudskim pravima, posebno Međunarodnim paktom o građanskim i političkim pravima i Evropskom konvencijom o ljudskim pravima.

Pokušaj da se građanima Crne Gore pravoslavne vjeroispovijesti negira ovo pravo pozivanjem na srednjevjekovne kanone i dogme ne znači samo kršenje koncepta vladavine prava i tekovina novovjekovnih revolucija već prije svega znači vraćanje u tmine i tmuše srednjeg vijeka i političku teoriju tla i krvi.


Podgorica, 17. maj 2000. godine.

Narodna biblioteka "Radosav Ljumović"


Корисников грб
Regi
~ redovan clan ~
~ redovan clan ~
Поруке: 116
Придружен: 13 Сеп 2005, 00:14
Место: Plužine
Контакт:

09. avgust 2010.

Порукаод Regi » 09 Авг 2010, 21:52

Autor: Novak Adžić: Činjenice o Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi

Слика

Za srpskog mitropolita u Crnoj Gori Amfilohija Radovića, njegove stjegonoše, štitonoše i sljedbenike prvorazredni izvori o autokefalnosti Crnogorske pravoslavne crkve, naravno, ne znače ništa. Ali, ipak, “tekovine vjekova ne mogu se ignorisati bez opasnosti po ignorante”.

U Ustavu Svetog Sinoda Crnogorske pravoslane crkve iz 1903, Glava II, u kojojoj se reguliše Djelokrug Sv. Sinoda, u članu 15, stav 2, govori se o ličnoj nadležnosti mitropolita »kao sinodskog predsjednika i kao poglavice autokefalne Crnogorske crkve«.

U Ustavu Knjaževine Crne Gore iz 1905, u aktu lex superior, sa stanovišta državnog prava (de jure imperi) bilo je normirano u članu 40 sljedeće: ”Državna vjera je u Crnoj Gori istočno pravoslavna. Crnogorska je crkva autokefalna. Ona ne zavisi ni od koje strane Crkve, ali održava jedinstvo u dogmama s istočno pravoslavnom Vaseljenskom crkvom. Sve ostale priznate vjeroispovijesti slobodne su u Crnoj Gori”.

Dokazi o priznanju CPC: Posljednji autokefalni mitropolit Crnogorske pravoslavne crkve u doba nezavisne Knjaževine i Kraljevine Crne Gore bio je Mitrofan Ban. On je za crnogorskog mitropolita kanonski rukopoložen u Rusiji 6. aprila 1885. godine u Isaklijevskoj Crkvi u Petrogradu od strane petrogradskog mitroplita Isidora i drugih članova Sv. Sinoda i svještenstva Ruske crkve, a u prisutstvu ruskog cara Aleksandra III Romanova.

Tri dana ranije, u besjedi koju je održao u Svetom Sinodu u Petrogradu, između ostalog rekao je i ovo: “Vi, svjatjejši otci, promislom Božjom i željom moga premilostivoga gospodara knjaza Nikolaja rukovođeni, izvoliste smirenost moju izabrati za episkopa Crkve Crnogorske”. Nakon hitononije primio ga je 15. aprila 1885. gpdine car Aleksandar III. Prilikom susreta sa njim rekao mu je i ovo: “Meni je takođe drago što ste Vi rukopoloženi za episkopa u Rusiji. To pokazuje duhovnu vezu imeđu Ruske i Crnogorske crkve”.

Ovo Mitrofan Ban detaljno opisuje u svojim memoarima. Nakon hirotonije Mitrofan Ban je 19. oktobra 1885. godine o tome obavijestio vaseljenskog carigradskog patrijarha Joakima IV u pismu, broj 356, u kojemu mu uz ostalo navodi: “Mi smo se iz Rusije povratili i u ime Božije zauzeli smo svetu katedru Mitroplije Autokefalne Crkve u bogoštićenom Knjaževstvu Crnogorskom na koju smo i Duhom Svetijem i pozvati”.

Podaci iz prošlosti: Dakle, sa stanovišta nauke nije sporno da su i Ruska crkva i Carigradska patrijaršija priznavale autokefalnost Crnogorske crkve, ne samo u doba Mitrofana Bana, nego i stoljećima ranije. Tako se iz pisma kojeg je carigaradski patrijarh Grigorije poslao 29. januara 1798. godine Petru I Petroviću Njegošu jasno vidi da je carigradska patrijaršija Crnogorsku crkvu smatrala autokefalnom. Vaseljenska patrijaršija je 1855. izričito priznala autokefalnost Crnogorske crkve o čemu govori i atinska “Sintagma”.

Godine 1910 Mitropolit Petrogradski Antonije u pismu Mitrofanu Banu, uz ostalo, piše: “bratski vas pozdravljam sa znamenitim jubilejem, izražavajući tople želje da Vašem Visokopreosveštenstvu pastironačenik Gospod Bog naš Isus Hristos udijeli dugi život u plodotvornoj službi Vašoj za dobro Crnogorske crkve”.

A Vaseljsnki patrijarh Joakim iz Carigrada 1910. godine piše Mitrofanu Banu, uz ostalo, i ovo: “Gospod neka podari bogate darove Vašem Visokopreosveštenstvu, svetoj Crnogorskoj crkvi, blagovjernom gospodaru i pobožnom narodu”.

Patrijarh Antiohijske crkve i cijelog istroka Grigorije iz Damaska 15. avgusta 1910. godine uputio je čestitiku kralju Nikoli u kojoj, pored ostalog, ističe: “Sasvim je dakle pravedno da danas naše duše veličaju Gospodara a naši duhovi da se raduju u Gospodu, koji je naš spasitelj, i za to Antiohiska crkva uzimlje udjela u velikoj radosti svoje sestre Svete Crnogorske Crkve. Smatrao sam dužnošću da otslužim sa svim mojim patrijaršijskim klirom u prisustvu velikog broja moje pastve svetu liturgiju, namijenjenu Vašem Veličanstvu vozljubljenom u Gospodu.” (“Glas Crnogorca”, Cetinje, 18. decembar 1910, str.1). Dakle, i Antiohijska crkva ovim jasno priznaje autokefalnost Crnogorske ckrve.

Priznanje i od SPC: Srpska pravoslavna crkva i njen mitropolit Dimitrije Pavlović 1910. goidne uputila je ovu čestitku Mitrofanu Banu: “Srpska crkva kao sestra i po vjeri i narodnosti dijeli radost Crnogorske crkve”.

O tome piše “Glasnik Pravoslavne crkve u kraljevini Srbiji” od 15. aprila 1910. godine. Jerusalimska crkva je priznavala autokefalnost Crnogorske crkve, o čemu ilustrativno govori i pismo patrijarha Damijanosa poslato Mitrofanu Banu 25. decembra 1903. godine. Mitrofan Ban je umro 30 septembra 1920. godine.

Oproštajnu riječ na njegovom opijelu održao je episkop zahumsko-raški Kiril Mitrović, koji je rekao i ovo: “Po prirodi bistra i zdrava uma, plemenita srca i nesebično snažne volje, on je uspijevao u radu na crkvenom polju tako da je sposobnost njegova uočena od crkvenih i državnih poglavica dovela ga na upravu Crnogorske crkve. Prema prilikama i sredstvima sa kojima je mogao raspolagati Mitropolit Mitrofan za vrijeme svog dugog Vladikovanja mnogo je učinio za Crnogorsku crkvu “. Ovo je objavio “Glasnik”, službeni list Srpske pravoslavne crkve, 29. oktobra 1920, Beograd, god I, br. 8, str. 116.

Poruke prisajedinjenja: Sveti arhijerejski sinod Vaseljenske patrijarsije u Carigradu 19. III 1920. godine donio Odluku br. 2056, kojom daje blagoslov na prisajedinjenje Ujedinjenoj Srpskoj pravoslavnoj crkvi određenih eparhija, pa se, uz ostalo, kaže: „U granicama ovog Ujedinjenog Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca ušle su i autokefalne pravoslavne crkve, Karlovačka i Crnogorska, kao i dvije dalmatinske eparhije, Zadarska i Kotorska".

Vaseljenska patrijaršija tim aktom „priznaje proglaseno ujedinjenje autokefalnih crkava Srpske, Crnogorske i Karlovacke, kao i dviju dalmatinskih eparhija". (“Glasnik”, sužbeni list Srpske pravoslavne patrijaršije, br. 7, Beograd, 1(14) oktobra 1920, str. 99-100).

Proglašenje Srpske patrijaršije obavljeno je u Sremskim Karlovcima 12. (25) septembra 1920. godine. Ubrzo potom sastao se Arhijerejski sabor Srpske patrijarsije 15. (28) septembra 1920. godine, koji je donio odluku da se arhiepiskop beogradski i mitropolit Srbije Dimitrije Pavlović proglasio ipso jure prvim patrijarhom Srpske patrijaršije. U toj odluci, pored ostalog se kaže: „Slično tome postupalo se i kod osnivanja nacionalnih autokefalnih oblasti u svima pravoslavnim državama. Tako su uzdignute katedre na stupanj autokefalne arhiepiskopije u prestonim gradovima: Atini za crkvu u Kraljevini Grčkoj, u Beogradu za crkvu u Kraljevini Srbiji, na Cetinju za crkvu u Crnoj Gori, u Bukureštu za Rumuniju, u Sofiji za Bugarsku, a u Rusiji dignut je arhijerejski presto druge prestonice u Moskvi na stupanj patrijaršije".

U Tomosu Carigradske patrijaršije i patrijarha Melentija IV donijetog u Carigradu 19. II 1922 (broj protokola 1148) izričito se navodi da je Crnogorska pravoslavna crkva bila autokefalna. Za svakog ko ima zrno soli pameti ili ko nije obmanjivac i zlonamjeran i ideološko-politički ekstremista jasno da je Crnogorska pravoslavna crkva bila autokefalna i da su njenu autokefalnost priznavale sve crkve u pravoslavnoj vaseljeni.

Ovo je zvanični akti i Srpske pravoslavne crkve I drugih crkava u kojima se navodi da je Crnogorska crkva bila autokefalna. No, za Amfilohija i njegove eksponente iz Mitropolije ni to nije bitno; treba li im vjerovati ili možda onim dokumentima i aktima, poput navedenog, koje je objavljivala Srpska crkva u istoriji?

http://www.portalanalitika.me/analize/p ... ommentForm

hnoor0033
~ pocetnik ~
~ pocetnik ~
Поруке: 1
Придружен: 25 Јан 2016, 11:52

Порукаод hnoor0033 » 25 Јан 2016, 12:30

Vaseljenska patrijaršija tim aktom „priznaje proglaseno ujedinjenje autokefalnih crkava Srpske, Crnogorske i Karlovacke, kao i dviju dalmatinskih eparhija". (“Glasnik”, sužbeni list Srpske pravoslavne patrijaršije, br. 7, Beograd, 1(14) oktobra 1920, str. 99-100).
Play and Download solitaire card games free on Mobile.